Roszczenia odszkodowawcze:

Akty prawne

Kodeks cywilny

Ustawa z dnia 22.05.2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, UFG i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Orzeczenia

Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2007-11-09, V CSK 245/07
Teza: Ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 § 1 KC wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy, takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiowa oraz inne czynniki podobnej natury.

Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2007-12-13, I CSK 384/07
Teza: Okolicznością sprzeciwiającą się uwzględnieniu żądania poszkodowanego wyłożenia z góry przez zobowiązanego do naprawienia szkody sumy potrzebnej na koszty leczenia (art. 444 § 1 zd. 2 KC) nie jest wykazanie, że poszkodowany objęty jest finansowaniem świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych.

Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2008-01-09, II CSK 425/07
Teza: Koszty zakupu samochodu lub innego pojazdu inwalidzkiego należą do kosztów objętych art. 444 § 1 KC, jeżeli jest on konieczny do kompensowania kalectwa osoby poszkodowanej, a w szczególności do kontynuowania pracy zarobkowej wykonywanej przed wypadkiem.

Wyrok Sądu Najwyższego z 2008-05-29 II CSK 78/08
Teza: Okoliczności wpływające na wysokość zadośćuczynienia, podobnie jak kryteria ich oceny, powinny być rozważane indywidualnie wobec konkretnej osoby pokrzywdzonego, bez względu na wysokość zadośćuczynienia zasądzonego w innej sprawie. Nie da się bowiem w wymierny sposób ocenić, czy doznana przez poszkodowanego krzywda, nawet przy podobnych obrażeniach i sytuacji osobistej, jest większa, czy mniejsza niż krzywda doznana przez inną osobę, na rzecz której w innej sprawie zasądzono odpowiednie świadczenie.

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie I Wydział Cywilny z 2008-07-08, I C 1167/06
Podsumowanie: Nasza Klientka została ranna w wypadku drogowym, była pasażerem. W pierwszej fazie likwidacji szkody ubezpieczyciel wyrażał wątpliwość, czy uszkodzenia ciała naszej Klientki powstały wskutek wypadku. W protokole z komisji lekarskiej, sporządzonym przez lekarza-orzecznika, nie stwierdzono wystąpienia u naszej Klientki trwałego uszczerbku na zdrowiu. Wskazano, że ze względu na obecność środka odurzającego w jej organiźmie nie dokonuje się oceny uszczerbku na zdrowiu z punktu widzenia chirurga. Na zlecenie naszej firmy niezależny orzecznik ustalił u naszej Klientki 12% uszczerbek na zdrowiu. Wobec odmowy wypłaty zadośćuczynienia odpowiedniego do poniesionych obrażeń, konieczne było skierowanie sprawy na drogę sądową.